صدای نیکو و معتدل

ادب، از ویژگی های پسندیده انسانی است و بی ادب، به سر منزل مقصود و سعادت راهی ندارد. به تعبیر زیبای صائب تبریزی:

ره مُلک سعادت را تواند بی خطر رفتن به دست خود ز آیین ادب هرکس عصا دارد

صدای بلند، از نشانه های بی ادبی و در نظر عموم، زشت ترین صداهاست. هیچ کس دوست ندارد مردم صدایش را ناپسند بشمارند. شخصیت پربهای انسانی نیز ایجاب می کند که آدمی هنگام سخن گفتن، همواره جانب نرمی و اعتدال را نگه دارد، چنان که در سفارش لقمان حکیم، در سوره لقمان آمده است:

وَ اقْصِدْ فی مَشْیک وَ اغْضُضْ مِنْ صَوْتِک اِنَّ اَنْکرَ الاَْصْواتِ لَصَوْتُ الْحَمِیرِ؛(لقمان: 19)

ای پسر، اعتدال را رعایت کن و از صدای خود بکاه (و فریاد مزن)؛ که زشت ترین صداها، صدای الاغان است.

و شهریار نیز این توصیه را چنین به نظم آورده است:

صوت کم کن گر آدمی به صفات کز حمار است انکرالاصوات

پیام متن:

در قرآن کریم، همه مردم به رعایت اعتدال و نرمی به هنگام سخن گفتن با دیگران سفارش شده اند.

منبع : طوبی مرداد 1386، شماره 20